Een reflectie op de weerbarstigheid van onderwijsvernieuwing
Jaap Peters en Mini Schouten werken aan een nieuwe publicatie over de hardnekkige weerstand die onderwijsvernieuwing in de praktijk ondervindt. De voorlopige titel van deze uitgave luidt Intensieve Kindhouderij, met als ondertitel: Hoe kinderen oplossen in kengetallen.
Hoewel de noodzaak tot een fundamentele transitie in het onderwijs al jarenlang wordt onderkend, blijkt het in de praktijk buitengewoon lastig om diepgaande verandering te realiseren. De roep om ander onderwijs is niet van recente datum: al ruim een eeuw geleden pleitten reformpedagogen voor een breuk met het klassikale systeem. Vandaag de dag zijn er talloze scholen die zich actief inzetten voor vernieuwende onderwijsvormen, geïnspireerd door de ideeën van deze vroege vernieuwers of meer eigentijdse concepten als Wittering of Agora. Toch is de onderlinge verbondenheid vaak gering.
Binnen afzonderlijke scholen of schoolnetwerken vinden waardevolle initiatieven plaats, maar er lijkt weinig sprake van gezamenlijke leerprocessen of collectieve positionering. Waarom wordt er zo beperkt samengewerkt en zo weinig gezamenlijk opgetreden richting inspectie en het ministerie van OCW? Waarom is de kennis over de betekenis en reikwijdte van Artikel 23 van de Grondwet, dat het onderwijs vrijheid biedt, zo beperkt binnen het veld?
Volgens de auteurs houden bestaande structuren, protocollen, toetsculturen en cijfermatige benaderingen het onderwijs in een houdgreep. De centrale vraag van de publicatie is dan ook: hoe kunnen we het onderwijsveld bevrijden en ruimte creëren voor een daadwerkelijke transitie?
Bij de VOIO geloven we dat deze verandering alleen mogelijk is door verbinding en samenwerking. Alleen door het bundelen van krachten kan de onderstroom krachtig genoeg worden om de bovenstroom te beïnvloeden. Daar zetten wij ons voor in.